Het gebeurt me af en toe. Meestal rond zomertijd. Bijvoorbeeld tijdens de jaarlijkse afsluiting van het zaalvoetbalseizoen, of op een feest of festival.
Er staan sowieso nog een paar andere mannen bij me als de opmerking wordt gemaakt.
“Hee Kris, moeten wij niet met een paar man naar jouw mannencirkel komen?”
Mijn onbewuste houdt geen rekening met deze visite die ineens aan mijn voordeur staat. Zomaar staan we denkbeeldig tegenover elkaar in mijn woonkamer. Ik ben gewapend.
Dat mijn reactie niet per se een visitekaartje is van mijn meest volwassen ik — de ik waarover mijn ambacht en mijn levensreis gaan — is duidelijk. Maar ondanks dat vind ik het ook mooi.
Hoe ongecontroleerd, agressief, direct en met veel energie ik het teruggeef.
Ik wil met de mannengroep bijdragen aan jouw reis als man. Het gaat over je recht als mens om helemaal jezelf te worden.
Het is intiem, daarmee bedoel ik dat het over jezelf gaat. Iets wat je gemakkelijk achterwege laat. De mannengroep gaat over tevoorschijn komen met wat er voor jou toe doet.
Geen groepsuitje naar het Alems kerkje waarbij Bob rijdt en de anderen onderweg een sixpack kunnen leegdrinken. Die toon doet iedere man die het prachtige lef heeft om in te stappen tekort. Die toon doet mij tekort.
Als je komt, dan kom je met jezelf.
En misschien heb je het nog niet helemaal scherp, of zoek je nog waar het precies voor jou over gaat. Eén ding is zeker: je bent welkom.
Om te oefenen, om jezelf vast te pakken op de drempel van je voordeur, waar je normaal gesproken weg kunt lopen, maar nu ontdekt wat blijven is.
Nog meer jezelf worden geeft je levensenergie. Als professional, als partner, als vader, als zoon, als mens.
Is een groep (nog) te veel? Dan is individuele coaching voor mannen misschien je eerste stap.
Man, 17 september starten we. De cirkel is nog niet rond. Stap in. Dik. Vet. Welkom.