Vul hier je contactgegevens
Vandaag ga ik op de fiets.
Op weg naar Groesbeek.
Onderweg naar het land van rouw.
Bijeenkomst 3 van het tweede jaar van de opleiding omgaan met verlies.
“Verlies ver(re) van weg” is de titel van vandaag.
Een dag over diffuus verlies.
Goede timing dat ik vandaag niet de auto kan pakken omdat mijn vrouw die nodig heeft.
De heenweg van vanochtend symboliseert mijn terugreis als het over mijn land van rouw gaat.
Het ligt ver weg in de tijd. Ik kom er niet makkelijk.
Het is vaak ook eenzaam.
Ik kan het met weinig mensen delen.
Omdat ik het zelf niet goed kan vastpakken.
Omdat ik zelden het gevoel heb dat de ander me begrijpt.
Op mijn zestiende – bijna dertig jaar geleden – werd ik overvallen.
Mijn moeder, van wie ik zielsveel hou, werd opgenomen in Coudewater.
Een zwart hoofdstuk uit haar levensverhaal.
Een schimmig hoofdstuk uit het mijne.
Onbewust bepaalde het veel van wat daarna kwam.
Hoe het toen precies voor mij was.
Waar het zo’n zeer deed.
Hoe hard ik haar miste.
Hoe eenzaam ik was.
Daar kon ik niet bij.
Waarschijnlijk gelukkig.
Het was te veel voor de jongen.
Dus ging het in een conservenblik. In de kelderkast. Wachtend op de tijd.
Dit weekend zocht ik met behulp van ChatGPT naar foto’s van de verpleegstersflat in Coudewater.
Ik zocht naar detailfoto’s van de blauwe hoofdingang.
Om weer naar binnen te kunnen.
Langs mijn ogen van toen. Langs mijn eigen schrik om de mensen die ik daar tegenkwam.
Door de hal die blauw staat van de sigarettenrook.
Via een L-vormige gang naar een plek met wat tafeltjes en stoeltjes.
Als ik aankom is alles anders.
Je gezicht.
Je droge lippen van de medicijnen.
Je armen en schouders die lijken te vallen in je trui.
Het ongemak van dichtbij, als het leven zo ver weg is.
Ook papa is anders. In mijn ogen beweegt hij houteriger dan normaal.
Alsof ik een toeschouwer ben. Ik kijk, maar zie niet.
Alsof er een omleiding zit tussen mijn ogen en mijn netvlies.
Alles verdwijnt in het conservenblik in de kelderkast.
Lang verboden terrein. Zonder dat ik wist dat het bestond.
ChatGPT stelde me wat teleur. Ik vond vooral foto’s van de sloop en brochures over de nieuwe bestemming.
Gelukkig heb ik mijn binnenwereld.
Met de mogelijkheid om terug te gaan naar de jongen en samen weer tevoorschijn te komen.
Op de terugreis.
Vanochtend fiets ik heen. Vanmiddag heb ik de wind tegen. Dan haalt papa me met de auto op.
Hij is er voor mij. En ik kan het aannemen.
Dat vind ik vet mooi.
Lang leven de rouw.
Als plek om terug te keren wanneer de tijd rijp is.
***********
Rouw laat zich niet plannen.
Soms blijft het jaren stil.
Tot iets — een plek, een beeld, een moment — je terugbrengt.
Misschien herken je dat.
Dat er iets in jouw leven is wat nog geen woorden heeft gekregen.
Iets wat ooit te groot was om vast te pakken.
Je hoeft die terugreis niet alleen te maken.
Als je voelt dat de tijd rijp is om te kijken naar wat zich aandient,
ben je welkom om contact op te nemen.