Vul hier je contactgegevens
“Papa belt nooit zelf.”
Het is vrijdagochtend. De dag voor Koningsdag.
Mijn zus zit midden in de lintjesdrukte als woordvoerder bij de gemeente.
Dan gaat haar telefoon.
“Ja, pap?”
“Herma is overleden.”
Meer woorden zijn er niet nodig.
Er is direct weten.
Diezelfde dag rijden mijn zus en ik samen naar Harlingen.
Over de Afsluitdijk. Bellend met familie.
Wachtend in de veerterminal kijken we uit over het donkere water.
Een badjuf hoort niet te verdrinken.
Maar dat was het ook niet.
Ze overleed in de armen van mijn vader.
Vlak voor de haven van Terschelling.
Na een leven waarin water altijd dichtbij was.
In de Leeuwarder Courant verscheen een artikel over haar leven.
Over haar laatste zeemijl.
En over hoe wij als gezin afscheid namen.
👉 Lees hier het volledige artikel:
Het overlijden van mijn moeder een jaar geleden was niet de eerste keer dat ik haar verloor.
30 jaar geleden gebeurde er iets anders.
Thuis.
Gefragmenteerd.
Mijn moeder werd opgenomen in Coudewater.
Wat er toen ontstond, was geen zichtbaar verlies.
Maar een diffuus verlies.
Een verlies zonder einde.
Zonder duidelijke grens.
En mijn antwoord daarop was afstand.
Niet bewust.
Maar als enige manier om niet te hoeven voelen wat te groot was.
Afgelopen week voelde ik opnieuw wat er toen gebeurde.
Dat afstand geen keuze was.
Maar een bescherming.
Omdat nabijheid simpelweg niet mogelijk was.
Niet op dezelfde plek. Niet op hetzelfde moment.
Veel van wat we later in ons leven doen,
vindt hier zijn oorsprong.
In hoe we omgaan met gemis.
Met onveiligheid.
Met wat we niet konden dragen.
Afstand, controle, aanpassen, sterk zijn —
het zijn vaak geen eigenschappen,
maar reacties op wat we aantreffen.
Het overlijden van mijn moeder bracht naast rauw gemis
ook iets anders.
Iets onverwachts.
Een herkansing.
Waar ik vroeger alleen ging,
kon ik dit keer samen met mijn zus haar verhaal vertellen.
In verbinding.
Dat was er eerder niet.
Of in ieder geval niet zo.
En precies daarin zit voor mij de beweging.
Van alleen naar samen.
Van overleven naar voelen.
Niet omdat het makkelijk is.
Maar omdat het nu wel kan.
Haar afscheid heeft iets in mij geopend.
Een deur
om verder terug te keren naar wie ik ten diepste ben.
Want onder alles wat we ontwikkelen om ons staande te houden,
zit altijd iets dat wil blijven verbinden.
Met jezelf.
Met de ander.
Met waar je vandaan komt.
Verlies haalt dat vaak pijnlijk naar boven.
Maar soms ook precies op tijd.
Verlies neemt niet alleen iets weg.
Het maakt ook zichtbaar:
En misschien nog wel het belangrijkste:
waar het leven je uitnodigt
om het alsnog anders te doen
Misschien herken je iets in dit verhaal.
In het afstand nemen.
In het niet kunnen voelen.
In het alleen dragen.
En misschien merk je ook
dat er ergens een beweging wil ontstaan.
Richting verbinding.
Richting jezelf.
Je hoeft dat niet alleen te doen.
-- -- -- --
Wil je hier verder in verdiepen?
Dan kunnen deze pagina’s helpend voor je zijn: