Vul hier je contactgegevens
Over onbewuste partnerkeuze: de kleine lettertjes waarmee we elkaar kiezen, en wat er gebeurt als de magie verandert in wrijving.
Tot mijn 29e was ik single.
Achteraf was ik vooral bang om te blijven. Bang om te hechten.
Tot ik haar ontmoette.
Mijn eerste verkering. De enige vriendin die ik voorstelde aan mijn ouders. Letterlijk de enige met wie ik durfde thuis te komen. Thuis in mezelf.
Liefdesrelaties zijn vaak gebouwd op verwondingen. “Jij maakt mij heel.” “Met jou voel ik me compleet.” Wat de een te weinig heeft, heeft de ander te veel. Samen klopt het.
Een garantie voor een vliegende start vanaf luchthaven “verliefd”.
Op de achterkant van je vliegticket staat dikwijls in kleine lettertjes wat de ander voor je fikst en waarom je eigenlijk bij de ander bent. Een klein zinnetje van negen woorden.
Maar we kijken echt niet op ons ticket als we bij de gate inchecken.
Hier is de mijne.
“Ook als ik vertrek, zorg jij dat samen blijft.”
Het is mijn sleutelzin. Die houdt ons bij elkaar.
Zij, toen nog even mijn vriendin, snel mijn verloofde en vrouw, kon wat ik niet kon. Ze heeft een superkracht op samen.
En ik had de jongen in mij. Hij had ooit in een ver land, op een mistige dag, een verklaring afgelegd: dichtbij is gevaarlijk. Hij kreeg een vertrekclausule, waarin ontsnappen was gegarandeerd, met een dunne, doorzichtige draad vastgeknoopt aan samen. Dat verre land was via normale wegen niet bereikbaar. In normale woorden heet dat het onbewuste. Daar wist de jongen niks van.
Maar met haar was alles anders.
Sleutelzinnen kunnen de boel in de hens zetten! Ze ontsteken een groot liefdesvuur.
Het is magisch.
Met de tijd ontdek ik steeds meer over de jongen en zijn angst.
Ik leer. Vanbinnen ontdooit een ijskap die angst, boos en dichtbij bedekt.
Traan voor traan wat meer op eigen benen als het over samen gaat.
Naarmate de jongen er wat meer bij kan en blijft, wordt mijn ik steviger. Mijn ja en nee ook. Ik word me meer bewust van aanraken en aangeraakt worden. Aan mijn binnen- én buitenkant.
Voor mijn lief kan het bekoelend voelen. Eerst was ik met die dunne draad altijd aan haar verbonden. Ik was veel minder op mezelf dan ik vermoedde. Er ontstaat meer eigen.
Ik heb een tocht. Zij heeft een tocht.
De route loopt ook langs de plek waar de magie verandert in irritatie en wrijving.
Wrijving betekent niet dat de liefde op is. Het oude ticket is verlopen. De plek waar het begon, blijft een bron.
Allebei hebben we een oud, losgelaten stuk van ons land van herkomst in ons hart te sluiten. Twee volwassen ikken die willen groeien. Als mens en als koppel.
Vet mooi dat de liefde naast een periode van extase ook een grote uitnodiging heeft om onszelf te worden. Brute schoonheid.
Wat staat er op jouw ticket? En op dat van je lief?
Als samen vastloopt en er genoeg energie is om te vechten: vlucht niet, en weet me te vinden.
* * *
Lopen jullie vast? Lees meer over relatietherapie in de regio Den Bosch en Zaltbommel, of plan een kennismaking.