Vul hier je contactgegevens
Ik was veel eenzamer dan ik wist — je weet het pas als je het niet meer bent.
De eenzaamheid van veel mannen zit niet in het gemis. Ze zit in het niet weten dát je iets mist.
Ik zit boven op mijn werkkamer achter mijn pc als een van mijn beste vrienden belt.
We bellen wel vaker. Zo spontaan, effe checken wat er speelt en een poging om weer een keer met de rest af te spreken om te padellen of iets te gaan eten (we maken vaak meer plannen dan we uitvoeren — en het mag de pret niet drukken).
Op het moment dat de telefoon overgaat, ben ik ver van pret verwijderd. Ik ben boos, ik voel me niet gezien, ik ben ontgoocheld.
Mama is 2 maanden terug overleden. En ik zit in de clinche met mijn zus. Het lijkt wel of het verlies mijn oude configuratie heeft opgehaald. Dit is context voor jou als lezer. Maar voor de reis van de jongen naar de volwassen man waar deze blog over gaat, is het bijzaak.
Man, wat heb ik terugkijkend op mijn leven weinig vanuit mijn diepste tenen kunnen huilen, kunnen janken, kunnen vloeken, kunnen schreeuwen. Zowel mijn ja als mijn nee waren veelal ingehouden. Geen disclaimer, geen verwijt — en vroeg je ’t me, dan gaf ik het leven ook een 8. Tenminste, dat hield ik zo lang mogelijk vol. Zo deed ik dat.
Een andere weg kwam op mijn pad, of de rivier maakte een bocht. De vraag “Wie ben ik nou?” kreeg plek in mijn bestaan. De reis van de afgelopen 6 jaar die steeds meer van mijn gevoelswereld opent. Als ik dan toch moet verliezen, dan is dat een groot goed dat ik kan ervaren met alles wat ik heb teruggewonnen.
Via de ovengebakken stenen uit de steenfabriek kwam ik terug, grond, hard, zacht, water, rivierklei.
Man.
Wat een geschenk, voor de jongen van toen, voor de zoon die zoveel had gezocht naar antwoorden door vooral te blijven zoeken. Wat een geschenk voor de jongen die zo goed had leren vertrekken om pijn niet te hoeven voelen.
Gemiddeld gaat een mobiele telefoon 15 tot 20 seconden over. Maar ik wist dat ik moest opnemen.
“Met Kris”
“Hee man, wat klink jij verrot, ben je verkouden?”
Ik vertel, met mijn boos en mijn tranen. Over de klotezooi waar ik even in zit.
Als ik terugkijk besef ik wat voor reis ik afleg. Van een jongen die zich goed weet te beschermen maar de prijs betaalt door uit verbinding te raken. Naar een volwassen man die steeds meer kan beschikken over zijn eigen gevoelswereld.
Een waardevolle herinnering. Dat ik op mijn 44e voor het eerst de telefoon durfde op te nemen toen het echt ff klote met me ging.
Man, weet dat sommige stukken van het pad eenzaam kunnen zijn. Heb geloof. Doe een stap. Je bent welkom.
* * *
Je hoeft dit niet alleen te doen, man. Wil je andere mannen ontmoeten die hetzelfde zoeken? Kijk dan eens bij de mannengroep. Liever eerst één-op-één? Dan is coaching voor mannen er voor jou.
Waar je ook begint — doe die ene stap.