Vul hier je contactgegevens
Het is een zin die ik regelmatig hoor terugkomen in gesprekken met mannen.
Niet omdat hun partner is vertrokken.
Maar omdat zij voelt dat hij er wel is, en tegelijkertijd niet helemaal.
Aan tafel.
In bed.
Op vakantie.
In het gezin.
Aanwezig, maar niet echt aanwezig.
Voor veel mannen begint daar een zoektocht.
Vaak komt de aanleiding vanuit de vrouw.
Niet als een verwijt.
Eerder als een verlangen.
"Ik mis je."
"Ik kan je niet bereiken."
"Ik weet niet goed wat er in je omgaat."
De man begrijpt meestal wel dat er iets speelt.
Maar blijft vaak achter met een heel andere vraag:
Hoe dan?
Hoe maak je verbinding met iets wat je nauwelijks voelt?
Hoe kom je thuis bij jezelf als je vooral hebt geleerd om door te gaan?
Veel mannen zijn niet opgegroeid met het idee dat gevoelens aandacht nodig hebben.
Ze leerden zich aanpassen.
Doorzetten.
Verantwoordelijkheid nemen.
Maar soms ontdekte een jongen dat bepaalde gevoelens beter niet zichtbaar konden zijn.
Omdat er geen ruimte voor was.
Omdat niemand hem hielp begrijpen wat hij voelde.
Of omdat hij al vroeg leerde: ik los het zelf wel op.
Die oplossing werkt jarenlang.
Op je werk.
In relaties.
Als vader.
Totdat je merkt dat begrijpen niet hetzelfde is als voelen.
In veel tradities wordt gesproken over de overgang van jongen naar man.
Een beweging waarin een jongen zich losmaakt van zijn moeder en zijn plek vindt tussen mannen.
In theorie klinkt dat eenvoudig.
In de praktijk is het vaak ingewikkelder.
Sommige mannen groeiden op met een vader die fysiek aanwezig was, maar emotioneel moeilijk bereikbaar.
Anderen misten een vaderfiguur helemaal.
En weer anderen ontwikkelden al vroeg de overtuiging:
"Ik regel het zelf wel."
Een begrijpelijke oplossing.
Maar ook een oplossing die later een prijs vraagt.
Vaak is het niet een boek, training of coach die een man in beweging brengt.
Vaak is het de relatie.
De spanning die steeds terugkomt.
De afstand die voelbaar wordt.
Of simpelweg die ene zin:
"Ik mis je."
Niet omdat hij niet zijn best doet.
Maar omdat er ergens onderweg een deel van hemzelf achterbleef.
En toch is er een valkuil.
Want de route om via haar terug te komen bij jezelf werkt niet.
Dan doe je het voor haar. Omdat zij het verlangt. Omdat je niet wil verliezen wat je hebt.
Dat voelt als liefde. Het is een overlevingsstrategie.
"Wie vanuit die houding begint, merkt het vroeg of laat."
Zij trekt, hij volgt. Zij de projectleider, hij de deelnemer die zijn best doet.
Dat is geen verbinding. Dat is aanpassen.
Wie echt terug wil komen — bij zichzelf, bij haar — moet eerst de weg naar zijn eigen land vinden.
Mannenland. En die weg loop je zelf.
Verbinding herstellen begint meestal niet met antwoorden.
Het begint met vertragen.
Met voelen wat er in je lijf gebeurt.
Met aanwezig blijven wanneer je liever weggaat, relativeert of oplost.
Dat klinkt eenvoudig.
Voor veel mannen voelt het als onbekend terrein.
Juist daarom hoef je het niet alleen te doen.
In individuele coaching en in de mannengroep ontdekken mannen dat zij niet de enige zijn.
Dat anderen dezelfde worstelingen kennen.
Dat kwetsbaarheid niet het tegenovergestelde van kracht is —
maar vaak juist de ingang ernaartoe.
Herken je iets in dit verhaal? Dan ben je welkom.
Lees meer over coaching voor mannen of de mannengroep najaar 2026.
Soms begint verandering niet met weten. Maar met aanwezig durven zijn.