Vul hier je contactgegevens
Het zal ergens in april 1968 zijn geweest.
In een Dreumelse kroeg zit mijn opa, Antoon van der Riet, aan de bar. Uit zijn binnenzak haalt hij een krant tevoorschijn. Trots laat hij een artikel uit het Noordhollands Dagblad zien. Een foto van zijn zoon.
Mijn vader.
Met wat verbazing, aarzelende trots en iets van ontroering vertelt papa later over deze scène. Hij was er zelf niet bij. Hij hoorde het achteraf, via via.
En toch hoor ik daarin liefde.
Achteraf.
Het besef dat zijn vader,
ergens,
al was het verder weg,
ook van hem hield.
Omdat liefde tussen mannen soms wel aanwezig was, maar niet altijd voelbaar werd gemaakt.
Alsof het ergens op afstand bleef bestaan.
Als koude handen op een jongensrug.
De afgelopen tijd werd ik opnieuw geconfronteerd met oude lagen van gemis, afstand en verlangen om gezien te worden. Het overlijden van mijn schoonvader bracht niet alleen verdriet naar boven, maar ook boosheid, verwarring en oude dynamieken in mezelf en in mijn relatie.
Te vaak lukte het me niet om echt achter mijn vrouw te staan in haar gemis.
Omdat het tussen mijn schoonvader en mij regelmatig schuurde.
Omdat ik me soms zelf weer die jongen voelde die gezien wilde worden.
Afgelopen week deelde ik mijn zielenroerselen bij mijn supervisor.
“Dat leren op het heetst van de strijd moet plaatsvinden,” zei ik vanuit een mengeling van fascinatie en melancholie.
“Vuursmederij,” antwoordde ze scherp en liefdevol tegelijk.
Op de terugweg nam ik vooral één vraag mee naar huis. Een vraag die dichterbij gehaald wil worden:
De vraag van de jongen van vijf in mij.
En misschien ook de vraag die van generatie op generatie wordt doorgegeven tussen vaders en zonen.
Zeker wanneer gestolde rouw zich vastzet en de stroom van het leven blokkeert.
Kon jij mij zien met zachte ogen, pap?
Ik merk hoe snel oude patronen zich herhalen. Hoe gemakkelijk afstand opnieuw ontstaat. Ook richting mijn eigen jongens.
En tegelijkertijd voel ik dat het leven me uitnodigt iets anders te doen.
Aanwezig blijven.
Niet weggaan.
Verbinding maken met de jongen van vijf in mij.
Zodat mijn zoon misschien iets anders ervaart:
zachte ogen, en een warme hand achter zijn rug.
Veel mannen dragen dit soort vragen met zich mee.
Over gezien worden.
Over afstand.
Over vaders en zonen.
Over hoe oud gemis doorwerkt in relaties, werk en vaderschap.
Binnen de mannengroepen en coaching van De Vuursmederij ontmoeten we precies die lagen. Niet om ze snel op te lossen, maar om er stap voor stap meer aanwezig bij te leren blijven.
In coaching voor mannen onderzoek je hoe oude patronen doorwerken in je dagelijks leven, je relatie, je vaderschap en je manier van contact maken. Vaak gaat het niet om harder je best doen, maar om beter leren voelen waar je vandaan beweegt.
In de mannengroep van De Vuursmederij is er ruimte om deze thema’s niet alleen te begrijpen, maar ook te ervaren in contact met andere mannen.
Juist daar wordt zichtbaar wat je misschien al lang met je meedraagt:
afstand,
boosheid,
terugtrekken,
verlangen naar erkenning,
of de stille vraag of je er werkelijk toe doet.
De mannengroep is een plek om te vertragen, te onderzoeken en opnieuw verbinding te maken. Met jezelf. Met andere mannen. En met dat wat eerder misschien niet gevoeld of gezegd kon worden.
Soms ligt onder afstand of boosheid een diepere laag van verlies. Dat kan rouw zijn na overlijden, maar ook oud gemis, emotionele afwezigheid of liefde die nooit echt voelbaar werd.
Die lagen raken vaak ook je relatie. Zeker wanneer je partner iets verliest en jouw eigen oude pijn tegelijk wordt aangeraakt.
Lees ook meer over verlies en rouw en relatietherapie wanneer je merkt dat oude patronen doorwerken in liefde, verbinding en nabijheid.
Herken je iets in deze tekst? In de vraag naar gezien worden, in afstand tussen vaders en zonen, of in oude patronen die zich blijven herhalen?
Dan ben je welkom bij De Vuursmederij.
Bekijk de mogelijkheden voor coaching voor mannen of lees meer over de mannengroep.