Vul hier je contactgegevens
Het was een comment van een mannengenoot die onlangs verscheen onder mijn Facebook-advertentie voor de mannengroep in het najaar van 2026.
Op mijn reis van prins naar koning, van moeders ogen naar vaders grond, word ik via het algoritme gezien en even geattendeerd: mijn foto sluit niet meer aan bij het nu.
Het heeft geduurd voordat ik het zelf kon zien. En zonder dat ik mezelf te kakken zet. Want met hem, van nog maar een paar jaar terug, ben ik hier gekomen.
Maar deze ongepolijste Facebook-feedback klopt.
Tenminste.
Ik zie mijn grote glimlach, mijn keurig getrimde baard, mijn stralende blauwe ogen. Het is veel richting de lens en minder met mijn voeten op de grond. Een beeld zegt meer dan duizend woorden. En het licht?
Dat liegt niet.
Vier jaar geleden startte ik met mijn praktijk. Andere naam, zelfde persoonlijke reis. Met vallen en opstaan, en steeds meer, steeds dichter bij mezelf, naar buiten kunnen komen.
Ook hier reisde ik veelal onbewust via de vrouwenogen — en letterlijk de ogen van mijn vrouw. Een fotoshoot, wat ik een ongemakkelijk woord vind, was haar initiatief, waar ik op uitnodiging bij aansloot. Mijn foto’s stonden in haar digitale portaal. Mijn fotografen waren diegenen die zij gekozen had. Toeval of niet, het waren vrouwen. Voor mijn kledingkeuze gold haar ja of nee. Of ze haalde nog gauw een shirtje voor me, om er goed uit te zien. Of, zoals ik het goed ken — en ja, ze is ook kapper en ze maakt het mooiste haar van de wereld — dat ik me laat verleiden om toch iets van product in mijn haar te laten doen, terwijl ik dat zelf zelden heb.
“Klik klak, flits, boem.”
De cameralens triggert. Alsof er naar me wordt gekeken en ik op afroep tevoorschijn moet komen, waardoor dat het laatste is wat nog lukt. Dat in combinatie met vrouwenogen is eigenlijk niet te doen. En dat zegt niets over de kwaliteit van de vrouwelijke fotografen die me fotografeerden. Het zegt alles over wat ik als allerkleinste ook in het vrouwelijke aantrof, en hoe ik daar, in de ogen van haar, ook kan verdwijnen.
Het leverde mooie getuigenisfoto’s op van mijn levensverhaal. En ongezouten feedback.
“Het licht liegt niet, brulde de dwaas van achter zijn toetsenbord.”
Het idee kwam in mezelf op. Foto’s in de oude werkplaats van het installatiebedrijf van mijn ouders. Op de grond van mijn mannenlijn. Ik heb zelf een fotograaf gekozen. Een man. Frank van der Ven. En zelf mijn kleren uitgezocht.
Afgelopen maandag was er een ontmoeting van twee mannen. En schoten we foto’s.
Die ontmoeting — twee mannen, zonder dat er iets van je verwacht wordt — is precies waar het in coaching voor mannen om draait. En wil je die niet één op één aangaan maar samen met andere mannen, dan is de mannengroep daarvoor de plek.
De Vuursmederij is gevestigd in Alem, op een rustige en discrete plek in de regio Den Bosch, Zaltbommel en Gorinchem. Hier begeleid ik mannen — één op één of in de mannengroep — op reis van prins naar koning, van moeders ogen naar vaders grond. In het najaar van 2026 start een nieuwe mannengroep van vijf avonden.
En, man: weet dat je welkom bent. Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek voor 1-op-1 coaching, of stap in de mannengroep in het najaar van 2026.