Vul hier je contactgegevens
Ik ben bang om afscheid te nemen.
Ik ben misschien nog wel meer bang om afscheid te nemen van de herfst dan van de zomer.
Het zijn de boombladeren van dit jaar die me dierbaar zijn.
Ze waren nog vers en jong, maar getuigen toen ze belde en vertelde dat mama was overleden.
Bladeren van het voorjaar die me zagen schrikken.
Die me zagen huilen.
Ze zagen mijn boosheid, eenzaamheid en pijn, waar het raakte aan het verlies van toen.
Dezelfde bladeren die zagen hoe ik naar buiten keek
en moest wennen dat ik haar nooit meer op dezelfde manier zou zien.
Ze namen ook mijn groei van de afgelopen jaren waar.
Dat ik het dit keer niet alleen deed.
Ze zagen me uitreiken.
Ze zagen de liefde die er voor me is.
Met het grote verlies van mijn moeder werd er ook iets nieuws van mezelf geboren.
Dat ik kan blijven, ook wanneer het heftig is.
En tegelijkertijd dat ik, net zoals vroeger, ruimte nodig heb.
Ruimte om te dwalen.
Ruimte om te zoeken.
Ruimte om te ontmoeten.
Ruimte om te verbinden.
👉 In mijn werk rondom verlies en rouw zie ik hoe deze beweging — tussen blijven en ruimte nemen — essentieel is in rouw.
Als ik een herfstblad zou mogen gebruiken om een klein briefje naar je te schrijven,
dan schrijf ik dat ik nog veel meer van je hou
dan ik eigenlijk voor mogelijk hield.
Dat ik nu ontdek dat ik nog veel meer op je lijk.
Ik zou je schrijven dat het goed met mij gaat.
En met goed wordt gelukkig niets van het missen uitgewist.
Mam, hoe dan ook, ik ga mijn weg vinden.
De weg van het leven die jij en papa mij zijn voorgegaan.
Ik hoop dat de dwarrelende bladeren,
of straks wat sneeuwvlokken,
de zon, de wind, het water,
je een beetje op de hoogte houden over de dingen van hier.
En over de dingen van hier gesproken:
fijn dat ik het naderend afscheid van de herfst met jullie kan delen.
Zodat het later niet in een andere, negatieve, onbewuste vorm alsnog de kop opsteekt.
Want dat is wat gestolde rouw vroeg of laat met ons mensen — en kinderen — kan doen.
Misschien herken je jezelf in dit verhaal.
Misschien draag je al langer iets wat nooit echt is aangekeken.
Verlies kent vele vormen — ook levend verlies.
👉 Op de pagina verlies en rouw lees je hoe ik werk en wat een traject kan betekenen
👉 Of ontdek hoe coaching voor mannen je kan helpen om ruimte te geven aan wat er speelt
Je bent welkom.